HOME  |  Wonen & Leven  |  Nieuws  |  Toespraak Dodenherdenking 4 mei

Toespraak Dodenherdenking 4 mei (09-05-2018)

Dit item is in het archief geplaatst op 30-05-2018

De toespraak van burgemeester Strous op 4 mei 2018 te Linne.

Dames en heren, jongens en meisjes,

“ALLES IS VERGEEFS GEWEEST ALS WIJ VERGETEN”

Deze tekst staat op het monument op de algemene begraafplaats hier in Linne op de plaquette voor de 1e Commando Brigade.

We staan hier rondom het Vredesmonument Linne. Het monument verwijst naar het leed dat de Tweede Wereldoorlog heeft veroorzaakt. Als u goed kijkt ziet u de droefenis op het gezicht van de vrouw, weduwe geworden door het verlies van haar echtgenoot. Het kind op haar arm heeft daarentegen een vrolijke gezichtsuitdrukking. Hiermee wordt het jonge, prille en nog onbekommerde leven uitgebeeld.

Elk oorlogsmonument geeft een eigen accent weer. Allemaal geven ze met eigen woorden en beelden uitdrukking aan wat eigenlijk niet met woorden te beschrijven is. De gevolgen van de waanzin van oorlogen, toen en nu.

In en rondom Linne is tijdens de Tweede Wereldoorlog zwaar gevochten en zijn verliezen geleden onder militairen en de burgerbevolking. Meerdere monumenten zijn opgericht als blijvende herinnering om deze verliezen te herdenken.
 

  • We stonden daarnet stil op het kerkhof bij de plaquette voor de Britse commando’s en de graven van de Canadese bemanningsleden Connor en Joiner.
  • Het monument op de algemene begraafplaats “Bergerkamp” is opgericht ter nagedachtenis aan alle burgerslachtoffers.
  • Het monument “Lock Force” nabij de sluis Linne is opgericht ter nagedachtenis aan 66 geallieerde militairen die gesneuveld zijn, of verwond of vermist zijn geraakt.
  • Even verderop in Brachterbeek staat het monument ter ere van Eric Harden. In januari 1945 is een heftige strijd gevoerd door de mariniers van de Britse 1e Commando Brigade en Duitse troepen die zich hadden teruggetrokken achter de Vlootbeek tussen Maasbracht en Linne. In de molen van Linne hadden deze een observatiepost opgezet. De mannen van de Royal Marine Commando’s lopen in een hinderlaag en moeten dekking zoeken in het open veld. Korporaal Eric Harden haalt met gevaar voor eigen leven een aantal gewonde soldaten uit het veld en vindt daarbij zelf de dood.
  • Op 1 november 1944 stort een Canadese Lancaster neer in de buurt van Linne. Van de zeven bemanningsleden overleefden er twee de crash niet, zij werden hier begraven.Van de overige vijf bemanningsleden werden er vier krijgsgevangen genomen en wist er één te ontsnappen. Hij werd met hulp van Nederlanders ondergedoken gehouden tot aan de bevrijding van Linne op 25 januari 1945. Ter herinnering en eerbetoon zijn zes straten in Linne naar de bemanningsleden benoemd. Joiner, Conner, Leppington, Page, Ogg en Patterson.


We luisteren straks naar Noortje Ververs die voorleest uit het boek dat haar opa Frans Ververs heeft geschreven; het is een eerbetoon aan deze  bemanningsleden. Jonge mensen die, terwijl hun eigen land niet in oorlog verkeerde, bereid waren hun leven op te offeren voor onze vrijheid.

Frans Ververs is 2 jaar geleden overleden. Zijn echtgenote, mevrouw Ververs is vanavond aanwezig. Fijn dat u er bent!                                                

En de geschiedenis blijft zich herhalen, wereldwijd blijven de gewapende conflicten en het oorlogsgeweld bestaan.

In april vond voor de tweede keer in Maasgouw een veteranenbijeen-komst plaats. Aanwezig waren veteranen uit de Tweede Wereldoorlog, Indiëgangers, maar ook soldaten die waren uitgezonden naar Libanon, Afghanistan, Servië en Mali. Er werden persoonlijke verhalen en ervaringen gedeeld door verschillende generaties.

Verhalen, steeds met een andere achtergrond en in een andere tijdsgeest maar vooral ook met grote overeenkomsten. Iedereen heeft zich ingezet voor vrijheid en wederopbouw, allemaal hebben ze veel meegemaakt.                      

Jaarlijks kiest het Nationaal Comité 4 en 5 mei een jaarthema. 2018 is het “Jaar van verzet”.

Frank van Vree, directeur van het NIOD (Instituut voor Oorlog, Holocaust en Genocide), schreef de jaarthematekst. In zijn brief stelt hij de vraag: “Wat zou jij doen?” Het is een veelgestelde vraag aan leerlingen na een les over de onderdrukking en het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Wat zou jij onder die omstandigheden doen? De vraag is gemakkelijk gesteld. In de eerste plaats zijn er maar weinig mensen die openlijk durven te bekennen dat ze níet zouden helpen wanneer ze gevraagd zou worden een Joods kind of een geallieerde piloot een schuilplaats te geven. En belangrijker is: zo’n vraag krijgt pas écht betekenis wanneer men probeert zich in te leven in de complexe omstandigheden waarin zulke besluiten genomen worden.

De schrijver stelt dat heden ten dage de kern is: “Verantwoordelijkheid nemen voor de ander”. Dan volgen meer antwoorden in de vorm van vragen:

  • Wat zou ik doen wanneer ik zie dat de waardigheid van de ander in het geding is?
  • Hoe ver strekt mijn verantwoordelijkheid?
  • Welke middelen zijn gerechtvaardigd, welke gevolgen, voor mijzelf en de ander, vind ik aanvaardbaar? En hoe kies ik een kant als mijn toekomst onzeker is?

Veel stof tot nadenken op deze avond. We staan stil  bij hen die zich destijds in oorlogen en nu bij vredesoperaties oprichtten om de waardigheid van burgers te herstellen.

Tot slot. We staan hier samen bij dit monument: De droevige moeder met het kind met de vrolijke gezichtsuitdrukking; ik eindig waar ik mee begon: de tekst op de plaquette : Everything is for nothing, if everything is forgotten. “ALLES IS VERGEEFS GEWEEST ALS WIJ VERGETEN”