HOME  |  Wonen & Leven  |  Beegden  |  Interviews

Interviews

Lees hier het indrukwekkende interview met Har Knoops en Daniël Lion.

“Ook ik heb mijn leven te danken aan de familie Knoops”

De Amsterdamse Helen Ziekenoppasser was 2,5 jaar toen ze in maart 1943 uiteindelijk terecht kwam bij Bet en Harry Knoops in Beegden. Haar ouders waren van Joodse komaf. Ze gaven haar destijds weg aan onbekenden, in de hoop dat Helen de Tweede Wereldoorlog wèl zou overleven. Haar ouders werden door de Duitsers gedeporteerd naar kamp Westerbork in Drenthe. Vervolgens werden ze per trein naar een concentratiekamp in het Poolse Sobibór gebracht. Vrijwel onmiddellijk na aankomst werden ze op jonge leeftijd vermoord.

Na de oorlog begreep Helen niet waarom haar ouders er niet meer waren. Naarmate ze opgroeide, besefte ze dat het moedig is geweest van haar vader en moeder om haar achter te laten. Helen werd in 1943 met veel liefde opgevangen door haar ‘onderduikfamilie’, familie Knoops in Beegden. “Het was een bepaalde levensovertuiging van mijn grootouders om mensen te helpen”, vertelt kleinzoon Har Knoops (66). “Ze heeft daar een goede en mooie tijd gehad, ze hoorde gewoon bij het gezin. Ze kreeg een Limburgse opvoeding, met alle gebruikelijke kerkelijke activiteiten die daarbij horen. Mijn grootouders wilden niet de indruk wekken dat ze Joods was”, legt Har Knoops uit.

Afscheid

Ruim 2,5 jaar verbleef Helen in Beegden. Een oom en tante van Helen, Max en Margaretha Ziekenoppasser, hadden de Tweede Wereldoorlog wel overleefd. Eind 1945 werd Helen opgehaald door haar nieuwe pleegouders. Zij zouden vanaf dat moment voor Helen zorgen. “Het afscheid was moeilijk, voor Helen én mijn grootouders”, weet Har Knoops van horen zeggen. “Mijn grootouders hielden er natuurlijk rekening mee dat Helen ooit weer zou vertrekken uit Beegden, maar ze hielden heel veel van dat kleine meisje.” Helen vertrok met haar familie uit Beegden en groeide verder op in Amsterdam.

Contact

Maar Helen kwam nog regelmatig terug naar Limburg. “Haar pleegouders stuurden haar altijd in de zomer naar Beegden om daar de vakantie door te brengen. Mijn moeder keek met grote vreugde terug op haar tijd in Limburg”, vertelt Daniël Lion, de inmiddels 51-jarige zoon van Helen. “Ook ik kwam regelmatig met mijn vader en moeder naar Beegden om de ‘onderduikfamilie’ van mijn moeder te bezoeken.” Helen overleed uiteindelijk in 2008 op 68-jarige leeftijd. De vader van Daniël, Fred Lion, overleed onlangs op 88-jarige leeftijd. “Nu mijn ouders er niet meer zijn, ga ik nog steeds regelmatig naar Beegden. Voor mij is dit contact heel fijn. Oók ik heb immers mijn leven te danken aan de familie Knoops.”

Voor Daniël Lion en Har Knoops is het heel belangrijk dat het contact tussen beide families blijft. “Zeker nu onze grootouders en ouders er niet meer zijn. Het maakt deel uit van onze geschiedenis”, legt Har Knoops uit. Beide mannen betwijfelen of het contact overeind blijft als zij er zelf niet meer zijn. “Al hopen we natuurlijk wel dat ook onze kinderen elkaar nog blijven bezoeken, maar hier moet je realistisch in zijn”, voegt Har Knoops toe.

Herdenken

Voor Har Knoops en Daniël Lion is het belangrijk dat we blijven herdenken, ook nu 75 jaar na de bevrijding van de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog. “Je moet herdenken wat er gebeurt is. Dat is ook een les voor ons”, vertelt Har Knoops. “Maar als we nu naar alle oorlogsbeelden in het nieuws kijken, denk ik dat we niet veel geleerd hebben.” Daniël Lion voegt hieraan toe dat het belangrijk is dat we nu in vrede kunnen leven. “We moeten dankbaar zijn voor de mensen die voor onze vrede gevochten hebben. Dit moeten we blijven herdenken.”